Totale online radiostilte. “Waar is ze?”  “Ik zou het echt niet weten, van de radar verdwenen, niet te bereiken, neemt gewoon niet op, beantwoord geen mail, geen idee waar ze zit.” 
Oké, oké, jullie hebben gelijk, ik heb het even laten afweten, misschien zelfs iets langer dan even, maar ik had het dan ook druk, bijna te druk zelfs.
Bovendien zat ik midden in de Hollandse jungle, de bossen van Lage Vuursche, om een verlaten spoortunnel te bekladden.

“Hoezo dat? Vet asociaal, eerst laat je niets van je horen, en vervolgens verniel je andermans eigendommen! Spoor je niet, ofzo!?” 
Nee, inderdaad, dat deed ik ook niet echt. Ik doe iets met theater weet je nog?! Afgelopen weken heb ik zelfs een heleboel gedaan met theater. Maar laat ik beginnen bij het begin.

Enige tijd geleden zag ik een op het spoor van Vuurol, een klein theaterfestival, tijdens de pinksterdagen, in de bossen van Lage Vuursche.
Natuurlijk bedacht ik me geen moment en stuurde snel een berichtje naar de organisatie, uiteraard met een kleine uitleg over mijn talenten en ambities. Ook zij bedachten zich geen moment, want wie wil er nu niet genieten van een paar extra handjes tijdens een festival. Een telefoontje later was de eerste afspraak dan ook een feit.

Op een zonnige lentedag kwam ik aan in het idyllische dorpje, tevens woonplaats van  prinses Beatrix, om van daaruit naar de nog idyllischer locatie van Vuurol te gaan.

Snel werd ik bijgepraat over het thema en de nog openstaande werkzaamheden op kostuum en decorgebied.
Het thema sporen, in iedere zin van het woord, spoortunnels, voetsporen, sporen van paddelstoelen en vernieling, sporen uit het verleden, ontsporen, remsporen, niet sporen etc. sprak me wel aan.
Vanaf dat moment was ik dan ook even spoorloos, om in de donkere bossen te werken aan de bouw van een tunnel naar een andere wereld. Een grande entree voor het festival!

Het idee van de tunnel bestond al in grote lijnen, en met hulp van diverse prettig ontspoorde mensen heb ik een mooi decor kunnen realiseren. Vanuit een donkere, rokerige, begroeide en bekladde tunnel kwam je terecht in een kleurrijke, zonovergoten wereld. Want het was prachtig weer tijdens Pinksteren! Bovendien kwam de tunnel uit  tussen de felgekleurde lampions,  die een andere wereld symboliseerde. Klaar om je volledig over te geven aan Vuurol, klaar om je sporen te verdienen, om  ze te volgen, of achter te laten…

Het was genieten, jullie mogen nu  meegenieten van de foto’s, want helaas heb ik jullie niet vroegtijdig op de hoogte gebracht om nog even op bezoek te kunnen komen.
Misschien tot volgend jaar?!

Liefs, Frances

P.S. Meer foto’s volgen later, of hou http://www.vuurol.nl/ in de gaten.

Ergens aan het einde van de zomer, toen de vreugde over het behalen van mijn diploma een beetje was weggezakt. Na het genieten van een heerlijke, welverdiende vakantie was het tijd voor actie. Overgaan tot het zoeken van een baan. Iets dat niet zo gemakkelijk is. In je opleiding leer je van alles over ontwerpen, kunst, opera, theater en kostuumgeschiedenis, tekenen, schilderen en storyboards, maar in de praktijk werkt het net iets anders.
Want waar sta je met je diploma op zak, en nauwelijks ervaring?
Met beide benen op de grond, en een rugzak onzekerheid is een goede omschrijving voor mij.

Ik besloot dan ook aan mijn site te werken, een portfolio op te bouwen en te proberen zoveel mogelijk ervaring op te doen.
Zo kwam ik terecht bij STUT, waar ik op dit moment Geertje Geurtsen assisteer bij het decor en kostuum ontwerp en vooral de realisatie hiervan, voor ‘De Korte Lontjes Show’.

Een komisch stuk met een serieuze ondertoon;

Ouders staan langs de lijn te schreeuwen alsof zij de coach zijn. Mensen dringen voor bij de kassa en doen net alsof ze het zelf niet doorhebben. Vrouwen dragen midden in de zomer lange mouwen om blauwe plekken te verbergen. Zijn we tegenwoordig echt zo licht ontvlambaar?
Stut Theater presenteert De Korte Lontjes Show: een muzikale voorstelling waarbij korte sketches elkaar in een rap tempo opvolgen. Kleine ergernissen groeien uit tot absurde irritaties en korte lontjes leiden tot overdreven reacties. Spelers zetten hun eigen persoonlijke ervaringen in om het thema agressie aan de kaak te stellen, taboes bespreekbaar te maken en het grijze gebied tussen dader en slachtoffer kleur te geven.

Ik vind het gevoel van macht opwindend
Ik moet elke dag huilen als ik het journaal kijk
Ik ben bang om óók kanker te krijgen
Als ik een pilletje op heb, kan ik zo’n zin krijgen iemand op zijn bek te slaan
Als ik een dag geen porno kijk word ik agressief
Ik ben bang voor mijn buurjongen, hij is naar Syrië vertrokken

 

http://www.stut.nl/voorstellingen/2015_dekortelontjesshow.php

 http://geertjegeurtsen.nl/

SSSSSSSSSSSSSSSSST, stil, hahahahaha, gefluister en gegiechel weerklinkt uit de coulissen. Of eigenlijk, uit de gang achter de coulissen, gezien de coulissen zelf niet groot genoeg zijn voor Jezus, Pilates, Judas, Herodes en zijn andere volgelingen en tegenstanders. Het zijn er nogal wat, en ze zijn gespannen.
De temperatuur in het gangetje stijgt gedurende de voorstelling verloopt, bovendien wordt het langzaamaan donkerder.
In de schemering zoeken priesters, soldaten en danseressen hun kostuums, valt er af en toe een K*T en is de okselfrisse deo geur niet zo fris meer.
Via de deur die op een kier staat volg ik het spektakel,  flarden zang dwarrelen naar binnen afgewisseld door luid applaus van een zeer enthousiast publiek. Geef ze eens ongelijk, niet alleen speelt de band als nooit tevoren, ook geven de acteurs zich helemaal in hun zang, dans en spel.

Steeds als er mensen de deur opengooien en naar hun plekje in de duisternis zoeken om zich in een nieuwe outfit hijsen  krijg ik kleine anekdotes te horen. Terwijl  er gezocht wordt naar brood en wijn krijg ik een verhaal over vergeten schoenen die nu ergens onder het decor liggen. Een zender blijft hangen in een grote bos haar, en ik hoor gegniffel over een bruine broek die eigenlijk een witte rok had moeten zijn.
Misschien heb ik van de voorstelling zelf weinig meegekregen, maar achter de schermen hebben we gelachen en gehuild, verkleed en gezweet, gebloed , gesnoept, geschminkt, geknuffeld en nog meer gelachen.
Want daar in de donkere gang  gebeurde minstens zoveel als op het podium voor een genietend publiek, en ontstonden nieuwe verhalen.
Meewerken aan Jesus Christ Superstar (Dordrecht) was een spannende ervaring, gelukkig met alleen maar lieve en zeer betrokken mensen! Voor mij heel leerzaam, want je krijgt niet vaak een kans om met een grote groep te werken die zo flexibel en behulpzaam is.

Iedereen bedankt voor jullie hulp, inspiratie en lieve woorden!
Ik heb ervan genoten, en als ik facebook een beetje mag geloven was ik niet de enige.

Voor iedereen die er niet bij was, een kleine fotoselectie (echt waar, er zijn er nog veel meer) om de sfeer een beetje te kunnen proeven.

Liefs, en tot de volgende productie!

Velen van ons kunnen een avondje (of middag) bank-hangen best waarderen. Televisie aan, drankje erbij, knabbeltje op tafel, en je bent geïnstalleerd voor een avond verderfelijk vermaak.

Vermaak in de vorm van een talentenjacht, of een serie over mensen die teveel, te weinig of te eenzijdig eten, een programma over het opvoeden van je peuter, het opvoeden van je puber, pubers die niet meer te redden zijn, of volwassenen die al voor het leven opgesloten zitten in Nederland, of een stukje verderop in de wereld.
Maar eigenlijk wil ik het hebben over programma’s die shoppen als thema hebben, het shoppen van je trouwjurk, shopping queens, shoppen voor nop, teveel shoppen, shoppen en later betalen, en ga nog even door.

Uiteraard zijn bijna al deze programma’s en reclames gericht op de vrouw. En ja, vrouwen zijn veelal dol op shoppen. Ik kan mezelf daar (helaas) geen uitzondering op noemen.
Helaas is er voor shoppen wel iets nodig, naast uithoudingsvermogen, winkels, leuke mode en liefst lekker weer is een goed gevulde buidel een vereiste. Dat is precies wat er nogal eens mist.
Op het moment dat je de laatste cent in een hoekje van je portemonnee vindt baal je natuurlijk hard, want ook al regent en waait het, en is de lucht staalgrijs, natuurlijk heb je wel een fleurig  lentejurkje nodig. Of zes nieuwe lentejurkjes en ook een paar kleurrijke potjes voor in huis, nieuwe oorbellen, een nieuwe laptop, een rok, een broek, schoenen en allerlei crèmepjes voor een zachte en glanzende huid en gezond, sterk haar.
Op de momenten dat die shopdrang toeslaat is geen enkele bankrekening dik genoeg om aan alle wensen te voldoen, dan is het natuurlijk ideaal als je kan shoppen op kosten van anderen!

Dat is dan ook precies wat ik de afgelopen dagen, of zelfs weken heb gedaan. Stad en markt heb ik afgestruind op zoek naar goud, zilver en zijden stoffen, naar blouses, broeken, rokken en jurken, naar kronen, scepters, gewaden, mantels en hoeden, naar bandjes, randjes, koordjes en kantjes.
Het mooie hieraan is, dat het mijn ‘werk’ is, het mindere is, dat ik het allemaal niet zelf mag houden. Daar tegenover staat dan wel dat er onder mijn handen (en vele andere handen) een prachtige voorstelling aan het groeien is, die tijdens Pasen tot bloei gaat komen.

Tot die tijd spaar ik bonnetjes, en is mijn vriend blij dat er af en toe ook weer wat lappen stof veranderen in gewaden die het huis verlaten. Want een extra kast om alles in op te bergen is geen optie, en een huis dat op een stofwoestijn lijkt klinkt spannender dan het is.

Jullie kunnen nog steeds kaartjes shoppen via de site van Cascade, om het eindpunt van de shopexpeditie te komen bewonderen.

Liefs, en tot dan dan 😉