bonnetjes

Expeditie Stofwoestijn

Velen van ons kunnen een avondje (of middag) bank-hangen best waarderen. Televisie aan, drankje erbij, knabbeltje op tafel, en je bent geïnstalleerd voor een avond verderfelijk vermaak.

Vermaak in de vorm van een talentenjacht, of een serie over mensen die teveel, te weinig of te eenzijdig eten, een programma over het opvoeden van je peuter, het opvoeden van je puber, pubers die niet meer te redden zijn, of volwassenen die al voor het leven opgesloten zitten in Nederland, of een stukje verderop in de wereld.
Maar eigenlijk wil ik het hebben over programma’s die shoppen als thema hebben, het shoppen van je trouwjurk, shopping queens, shoppen voor nop, teveel shoppen, shoppen en later betalen, en ga nog even door.

Uiteraard zijn bijna al deze programma’s en reclames gericht op de vrouw. En ja, vrouwen zijn veelal dol op shoppen. Ik kan mezelf daar (helaas) geen uitzondering op noemen.
Helaas is er voor shoppen wel iets nodig, naast uithoudingsvermogen, winkels, leuke mode en liefst lekker weer is een goed gevulde buidel een vereiste. Dat is precies wat er nogal eens mist.
Op het moment dat je de laatste cent in een hoekje van je portemonnee vindt baal je natuurlijk hard, want ook al regent en waait het, en is de lucht staalgrijs, natuurlijk heb je wel een fleurig  lentejurkje nodig. Of zes nieuwe lentejurkjes en ook een paar kleurrijke potjes voor in huis, nieuwe oorbellen, een nieuwe laptop, een rok, een broek, schoenen en allerlei crèmepjes voor een zachte en glanzende huid en gezond, sterk haar.
Op de momenten dat die shopdrang toeslaat is geen enkele bankrekening dik genoeg om aan alle wensen te voldoen, dan is het natuurlijk ideaal als je kan shoppen op kosten van anderen!

Dat is dan ook precies wat ik de afgelopen dagen, of zelfs weken heb gedaan. Stad en markt heb ik afgestruind op zoek naar goud, zilver en zijden stoffen, naar blouses, broeken, rokken en jurken, naar kronen, scepters, gewaden, mantels en hoeden, naar bandjes, randjes, koordjes en kantjes.
Het mooie hieraan is, dat het mijn ‘werk’ is, het mindere is, dat ik het allemaal niet zelf mag houden. Daar tegenover staat dan wel dat er onder mijn handen (en vele andere handen) een prachtige voorstelling aan het groeien is, die tijdens Pasen tot bloei gaat komen.

Tot die tijd spaar ik bonnetjes, en is mijn vriend blij dat er af en toe ook weer wat lappen stof veranderen in gewaden die het huis verlaten. Want een extra kast om alles in op te bergen is geen optie, en een huis dat op een stofwoestijn lijkt klinkt spannender dan het is.

Jullie kunnen nog steeds kaartjes shoppen via de site van Cascade, om het eindpunt van de shopexpeditie te komen bewonderen.

 

Liefs, en tot dan dan 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *